Verhalen - Reisberichten 2
bij alle foto's krijg  je een grotere afbeelding te zien als je op de foto klikt 

Verhalen 1 * Verhalen 2 *Verhalen 3     * Verhalen 4 *verhalen 5 * verhalen 6 * verhalen7 *  verhalen 8 * Verhalen 9 * verhalen 10 * verhalen 11 * Verhalen 12
 

Wie niet wegwaait is gezien.

Ik ben, denk ik één van de weinige geweest die zondag 28 oktober op de motor is gestapt.
Het leek mij wel leuk om wat ervaring op te doen hoe het rijdt bij een briesje.
Ik ben altijd wel te porren voor een nieuwe uitdaging.
Het was droog en de natuur had ons toch een uurtje extra gegeven en nu gelijk een uur langer op bed te blijven liggen, nee dank je.
Dus vol goede moed mij in het motorpak gehesen en zin in een stevige strandwandeling.

Op weg naar de grote weg hier en daar wat blaadjes, takjes, takken en boomstammen ontweken, die iemand kennelijk op weg naar de vuilnisbult had verloren.
Op de snelweg met een relatief lage snelheid toch veel auto’s ingehaald, ik had de hele linker rijbaan voor mij zelf.  Bij Zaandam was ik de snelweg beu en heb de snelweg verlaten.
Toen begon het serieuze werk. Lekker hangen tegen de wind in en de banden hadden  zoveel grip  dat ik aan een halve rijstrook genoeg had, dus ruimte genoeg om die slakken van automobilisten  achter mij te laten.
Voor het eerst weer rechtop door een bocht gegaan. Een komisch gevoel, hangend naar een bocht toe rijden, rechtop door de bocht en na de bocht weer hangend op de motor het rechte stuk op gaan. Deze pret heeft echter maar een half uurtje mogen duren, toen kondigden de eerste regenspetters zich aan. Vanaf die tijd vielen ze  steeds meer gezamenlijk  naar beneden. Bij beverwijk aangekomen had ik af en toe niet meer genoeg aan een halve rijstrook, maar net genoeg aan een hele rijstrook. Ik heb de wijze woorden van mijn rij-instructeur altijd goed onthouden, want die zei altijd:” wat er ook gebeurd  blijf altijd binnen de lijn van je eigen rijstrook.”
Maar doordat de rijbaan nat was geworden hadden de BT 010-tjes niet meer veel te vertellen. Want hangend tegen de wind en sturend tegen de wind in dreef ik nog van de ene kant van mijn rijstrook naar de ander.

Ik heb toen het verlangen naar een strandwandeling  maar laten varen, want een strandwandeling in de regen is niks aan.

Ik vond dat er die dag wel veel te doen was qua activiteiten, want er was hier en daar een nijpend parkeerprobleem. Er waren een aantal mensen die zelfs hun auto in de sloot hadden geparkeerd.

Ik was toch wel blij dat ik thuis was, want ik ben geen regenrijder en ben dan altijd blij als ik  heelhuids weer thuis aankom.

Martin                                                                                                                               Back

SBK ASSEN 2002

Wat stond er allemaal in de sterren voor mij  tijdens dit weekend.

Heel wat. Het begon met een telefoontje van Henk op maandagavond 2 wk voor de SBK. We konden met 40 personen naar de SBK op uitnodiging van HONDA- Nederland. We zouden dan Dhr. Tadao Baba ontmoeten. Dit is de ontwerper van de Fireblade. Wauw, gaaf. Maar hoe krijgen we 40 personen bij elkaar voor donderdagochtend? Iedereen werkt, dus gauw mailtjes en in de telefoon geklommen om iedereen te kunnen bereiken. Afgemat maar gelukt kon ik donderdagochtend de lijst faxen naar Honda en de organisatie hiervan bestond nog alleen uit het versturen van de VIP-kaarten aan de mensen.

Donderdag kwam, Moto73 lag in de bus dus lekker even ontspannen de laatste nieuwtjes doorlezen. Verrek ja ik had meegedaan met de prijsvraag  van hun, uitslag zoeken en tot mijn verbazing zag ik mijn naam bij de winnaars staan. Maar onderop staat de regel dat de prijswinnaars reeds bericht hadden gehad. Ik niet. Dus de redactie gebeld, die deelde me mee dat het toch echt zo was. Stomverbaasd, in 42 jaar had ik nog nooit een prijs gewonnen en nu deze, waanzinnig. Met de minuut drong het tot me door en ging helemaal uit mijn dak. Ik had GEWONNEN!!! We zouden te gast zijn bij het Honda TenKate Racing team dat weekend en overnachten in een bungalow. Wie neem ik mee, wie kan ik er een plezier mee doen, waarschijnlijk de hele club maar belde Eric op of hij zin had om mee te gaan. Deze was ook verbaasd en zei direct ja. In de tussentijd de kaarten voor de club binnen gekregen en verstuurd. Ik kon niet wachten tot het weekend. Nog even met Martin afgesproken die ging ook naar de SBK, hij zou met mij meerijden naar Zwolle waar ik met Eric afgesproken had. Ik moest volgens kenners over de Enkhuizen-Lelystaddijk rijden maar in de toestand vond ik het beter om via de A1  richting Zwolle te rijden. Martin kent de weg beter daar in Flevoland dus reden we vrijdagochtend, ik met hoge bloeddruk, naar Zwolle. Eric had geen oog dicht gedaan en stond er al. Na een kop koffie reden we naar Assen. Bij het circuit parkeerden we op de VIP parkeerplaats en we moesten ons melden bij het welkomst centrum. Daar kregen we kaarten van TenKate en met de VIPschuttle werden we onder de tunnel door naar de stopplaats gebracht. Op naar de hospitality van TenKate waar we werden ontvangen door hun mensen. Moto73 was er ook en er werd het een en ander uitgelegd. We konden ons gang gaan en hier lunchen en drinken we kregen een rondleiding en verder moesten we ons maar vermaken.

Een beetje onwennig en niet helemaal goed begrijpend wat we nu allemaal konden gingen we op pad. Naar het balkon, wandelen door de paddock, naar de andere kant van het circuit, weer terug etc.. Op de paddock staan de vrachtwagens van de coureurs. Hier hebben we Ruben Xaus, Troy Baliss, Colin Edwards, Haga en ga zo maar door gezien. Fantastisch. Tijdens of na de lunch in de hospitality unit van TK kregen we nog een intervieuw met de coureurs. Fabien Foret, Ian Mc Pherson, Cris Vermeulen en Werner Daemen. Handtekeningen werden uitgedeeld, ik legde mijn motorjas maar op tafel en daar zetten de heren hun handtekening. Leuke en aardige en vooral zonder kapsones lui.  s'Middags weer rondgelopen, sorry Eric, en s'avonds naar de bungalow.

Hier de sleutel opgehaald en op zoek naar het huisje. Was even zoeken maar toch gevonden. Na veel heen en weer sturen konden de motoren bij het huisje staan, wat een hele geruststelling was, in ieder geval voor mij. In het restaurant gegeten en weer terug. De dag even doorgelopen en de indrukken verwerkt en op tijd weer slapen.

De volgend ochtend weer vroeg uit de veren, ontbijten in het restaurant, motor starten en terug naar het circuit. De dag van Baba was begonnen. dit vond ik eigenlijk nog spannender en keek er dus naar uit. Het terrein opkomen bij het circuit bleek een flinke tegenvallen te zijn. De heren in die apepakjes hebben echt last van het "kleine pikkies"syndroom. We hadden de kaarten maar mochten het terrein niet op, we moesten doorrijden naar een verder gelegen parkeerterrein. Dit ging mooi niet door! We hadden recht om bij het welkomstcentrum te parkeren dus dat ging ook gebeuren. Na veel bekvechten en dreigementen van die sukkels kwam er dan toch even een hoge ome die de mededeling gaf dat we inderdaad daar mochten parkeren. Met het stoom nog uit mijn oren reden we naar de parkeerplaats. Eric had het helemaal gehad en ik ook. Moest dit nu werkelijk zo gaan??? Bij het welkomstcentrum weer een kaart opgehaald en op nar de VIPbox van Honda. Ook daar weer zware "beveiliging" maaaaar we mochten  door. In de VIPbox waren  al een paar fanatiekelingen. De mensen van Honda verwelkomde ons er werd het een en ander weer uitgelegd en we moesten vooral genieten. Nou dit heb ik gedaan, het leek allemaal zo onwerkelijk dat ik op een gegeven moment Henk zowat een bont en blauwe arm geslagen heb. Sorry nog Henk. Dhr. Baba stond ons te woord en wij konden onze vragen afvuren. Er werden verschillende zaken op papier met tekeningen ondersteund. Het was echt TOP. Boven op het balkon naar de training kijken, beneden op het balkon van Honda zitten kijken naar de heren coureurs. Het was een dag uit duizenden. De leden genoten Dhr. Baba volgens mij ook. Die goede man vroeg zich af hoe wij plezier konden hebben in Nederland met onze motoren. Met een hoop creativiteit en de wegen een beetje ontdekken en veel naar het buitenland, legden we uit dat we toch echt wel genoten van zijn motor.  Tijdens de lunch bij het TK team kregen we allemaal een rondleiding en een bezoekje aan de Pitbox van TK. s'Middags kwam het hele TK team in de VIPbox voor een intervieuw en ook het Italiaanse Rumi superstock team kwam langs. Onze "vriend" Colin had het te druk, helaas, maar Johan bedankt voor het proberen.Aan het einde van de dag kreeg ieder een plasticzak met T-shirt, boek,zakmes uitgereikt. Iedereen bedankte elkaar voor de ongelooflijk gave dag en tegen 18.00 uur werden we zowat eruit gesmeten.

Eric besloot om naar huis te gaan, Frits en Marianne bleven overnachten en voor Eric had ik Martin gevraagd. Zei ook geen nee.  Ontbijt gekocht, zijn daar nog in wat dorpjes geweest, ik weet echt niet meer welke, en hebben in een tentje gegeten met zijn allen en nog op een terrasje gezeten. Naar  Engelse motoren zitten kijken, muziek geluisterd, weer naar huis. Daar nog wat gedronken en het bed in, want de volgende dag was de race. M en F hadden kaartjes voor de hoofdtribune, M en ik hebben wat rondgelopen om te bepalen waar we zouden gaan zitten, ben het weer vergeten waar maar het heeft sloot in het woord. Prachtig mooi weer was het. Met de supersport vond ik het wel leuk om bij het TKteam in de tent te zitten, in de hoop dat als een van hun coureurs zouden winnen, wij ook naar het podium zouden mogen. Maar met dat ongeluk was het even zo gestresst dat niet iedereen meer wist waar ze heen moesten. Wij dus al helemaal niet. Na de laatste manche van de superbike liepen we naar de paddock alwaar we bijna arm in arm konden lopen met vriend Colin, deze was op weg naar de SBKtent voor een intervieuw. Hierna nog naar de Nederlandse superstock coureurs gekeken en met F en M afgesproken om elkaar buiten het terrein weer te ontmoeten. We zouden in Zwolle nog even wat gaan eten.

Na de pizza's zijn we naar huis gereden. F en M de ene kant en M en ik de andere kant op. Koud werd het en net over de dijk begon het te regenen. Dit kon er ook nog wel bij. Zo nachtblind als ik ben het rode lichtje van M volgen. Na de dijk moest ik het verder alleen doen. In de regen en onbekende weg mistte ik dus een bocht, reed gelukkig niet hard zo'n 50 km/pu, en belandde tussen de bomen door op een fietspad en niet in een sloot.  Nog langzamer gaan rijden en veilig weer thuis.

Ik denk dat ik wel 2 weken op dit weekend geteerd heb. Honda heel hartelijk dank voor  de gastvrijheid en wat ons betreft zeker voor herhaling vatbaar. Moto73 voor het in het leven roepen van de prijsvraag en het Gerrit TenKate team voor hun gastvrijheid en gezellige onderkomen.

                                                                                                                                     Back

dec. 2002

Hallo leden van de club

Mijn naam is Arjendt Dirks en ben lid vanaf de vorige eeuw. Het is er door de drukte nooit van gekomen om eens een stukje te schrijven voor ons blad. Petje af voor de mensen die ons blad gemakt hebben tot wat het nu is, zelf zou ik de discipline niet hebben Nu genoeg geslijmd en op naar mijn verhaal.

Na wat kilometers gemaakt te hebben op de weg ben ik zo "stom"  geweest om een CRT-cursus te rijden op Assen. Dat viel in eerste instantie wel mee. Een ronde tijd van 1.40 rond was de snelste ronde van de dag en ik kreeg er een oorkonde voor. Toen ben ik zomeravond competitie gaan rijden en daarna KNMV Cup. Toen begon het gelazer.

De motor moest aangepast worden om snellere tijden te rijden, dit omdat een standaard Blade ( het spijt om te zeggen) te log en te sloom is voor wedstrijden. Dit resulteerde in het opfokken van het motorblok en 152PK op het achterwiel was wel even voldoende. Andere koppeling en versnellingsbak, hoef mijn koppeling alleen maar in zijn 1 te gebruiken. Niet minder dan WP-vering voor en achter. 17 inch voorwiel met Dunlop GP sloffen eronder. Alles wat los kan trillen borgen. Braking schijfremmen met andere remblokken, andere ketting met tandwielen tot 200PK, standaard kuip vervangen voor racekuip (wil je hem even spuiten meneer GL Paints). En allerlei losse onderdelen voor als je gevallen bent.

Racen gaat gepaard met heel veel plezier, pijn en heeeeel veel verdriet.

Plezier:

Je ronde tijden gaan naar beneden van 1.40 naar uiteindelijk 1.32. Volgend jaar nog 3 sec. eraf in verband met nog meer veranderingen. Veel plezier met je maatjes op het circuit en thuis. Motor klaar maken en lekker ouwe prostitueen over PK's en vrouwen.

Pijn:

Vallen met 280km p/u op de veenslang en dan 200mtr. stuiterend over het asfalt gaan (buiten westen) en daarna nog een paar keer om het af te leren. Gelukkig is de pijn na twee jaar gehalveerd en valt er nu wel mee te leven. Zolder.......je bent de derde in korte tijd Harm die we moeten begraven.

Na al die verliezen hebben we alles bij elkaar misschien 20 minuten nagedacht om te stoppen met een sport die je in de winter gek maakt omdat je niet kunt rijden. Elke keer weer na een wedstrijd heb je letterlijk gedacht dat je eigenlijk dood had moeten zijn. Sorry Eric S ik ben het niet eens met jouw stelling dat het op een circuit voorspelbaar is.

Elk moment kan je laatste zijn

 Arjendt Dirks    

Back

Rit 18 mei 2003

Weersverwachting; bewolkt, hier en daar een bui en later op de dag regen. Oke, vertrekpunt Cafe de Brink op de Brink in Bathem, bij Emmen.
Tocht was uitgezet door Free, onze wat oudere gezellige clubgenoot op een snelle Blade.
Best een goede opkomst met 10 clubmotoren en een tractor. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus knap gezellig met ook weer onze Arend erbij!!
We vertrokken na koffie, appelgebak en een broodje kaas in twee groepen. Een snelle en nog snellere groep.
Een prachtige omgeving met een zeer divers wegdek waarop Free, Henk D en ik al begonnen op een zandpad en later klinkerwegen en op de route zelfs een tegelpad met een strook gras ertussen, goed voor de balansbeheersing!!!!
En dan natuurlijk dat heerlijke asfalt met die prachtig bochten, echt fantastisch.
1 Bocht stond niet eens op de route maar was te mooi om onberoerd te laten!! Andre S en ik besloten zelfs om naast die bocht ook een stukje gras mee te pakken. Echt kicken dat mooie gras, waarna Andre toch maar weer voor het asfalt koos, ik probeerde met mijn helm het gras te raken. YES, het lukt nog ook!
Maar mijn Blade had ook plannen, wierp me uit het zadel en dook in een koele greppel om wat stoom af te blazen, anderhalve meter lager.

Aangezien ik achteraan reed, waren mijn groepsleden snel omgedraaid en kwamen aangesneld. Zij hadden natuurlijk ook wel zin in een pauze na zo’n heerlijke bocht.
Vriend Maus ging even op zoek naar sterke mannen op andere ijzeren paarden want mijn Blade stribbelde nogal tegen toen wij verder wilde rijden.
Hij maakte zich nog wel zwaar maar tegen de spierballen van een man of zes kon hij niet op en gaf zich uiteindelijk gewonnen. Mannen, nogmaals bedankt voor jullie krachtsinspanning!
Toen hebben we verderop lekker wat gegeten en heb ik samen met een clubgenoot mijn trouwe tweewieler even lekker gewassen. Had hij wel verdiend.
Oke, lekker gegeten, onder het eten een buitje voor het stof besteld en toen weer verder. Mouse haakte toen al gauw af, hij had nog het een en ander te doen. Op een gegeven moment waren Eric, Andre en ik verkeerd gereden en was het al bijna 4 uur, waarop we besloten om deze enerverende toerrit te besluiten met de retourrit.
Al met al een leuke en leerzame dag met fijne behulpzame clubgenoten en 1 gedenkwaardige prachtige lange bocht!!!

Piet uit Dieren

Back

2 augustus ladiesday op Assen en het uitje van en voor Eric.

11 mannen en ik reden van Ten Kate Nieuwleusen naar Assen. Eric had het rare gevoel dat er iets niet klopte! Zelfs Arend was erbij, raar, immers hij geeft helemaal niets om zulke dagen. Ook Arend is net als Eric een rijder en geen kijker. Maar goed Eric liet het allemaal maar gebeuren. Bij het circuit aangekomen, waar ik inmiddels ook al was, ben ik met Henk, van Ten Kate, op het scootertje (wat een enge dingen), naar het welcome centre gereden en daar stond de club. Ieder kreeg een paddockpas en tegen Eric werd gezegd dat Ten Kate de vorige keer onder de indruk was van zijn Blade en die mocht dan ook mee naar de pitbox. Nou hier snapte hij dus helemaal niets van.

Pierre werd ook door het scootertje opgehaald. Eric dus naar de pitbox en de rest lopend naar de hospitality van Ten Kate. Hier aangekomen werden we uiterst vriendelijk begroet door Janny en Henk en dochter Monique. Ronald kwam even een praatje houden en later zou Eric te horen krijgen wat nu eigenlijk de bedoeling is. Chris Vermeulen en Karl Muggeridge kwamen later na de training een babbeltje met Eric maken. Uiteraard over de motor en de jongens vroegen toen tussen neus en lippen door of Eric het leuk zou vinden om een paar rondjes met hun over het circuit te rijden!! In eerste instantie ongeloof natuurlijk maar al gauw werd duidelijk dat het menens was. Ja was dus het antwoord, diep ontroerd.

In de tussentijd was het ook nog ladiesday van Honda Nederland. Hier konden alle Honda rijdende vrouwen aan meedoen en als er nog plaats was ook niet Honda rijdende vrouwen. Er waren clinics van Vicky Gray en met Katja P. Om half twee briefing en om 14.00 uur rijden. In eerste instantie verdeeld over 3 kwartier maar de organisatie had er 20 minuten afgesnoept. Dus ging het hele spul samen de baan op. Mijn groep werd begeleid door Chris Vermeulen met 9 dames achter zich aan. Bij vertrek via de pitstraat was dat ook nog zo. Na de 1e bocht door  naar de nationale bleken er nog maar 3 achter te hangen. Toen ging het al te snel blijkbaar! Chris, een duc 998, een fazer1000 en ik. Maar zo snel ging het niet, wij waren de 3e groep en we stonden bij de stekkenwal zowat stil. Het stuk voor de ramshoek keek Chris achterom en maakte het gebaar dat het wel erg langzaam ging. Een wheelie hier en een wheelie daar en zo vermaakte Chris zich wel. Even later zijn we toch maar in gaan halen ondanks dat dit eigenlijk niet mocht. Nou daar werd door ons drietjes goed aan mee gedaan. op het rechte stuk de 1e groep, veenslang de tweede en bij de duiksloot de derde. Johan van Honda-Ned. sloot de kudde maar net in de laatste ronde zijn we die voor de ramshoek ook voorbij gegaan. Toen hadden we de bezemwagens voor ons en hier was het afgelopen. We konden mooi achter hen de baan af. Het was afgelopen, net nu het zo leuk begon te worden! Met andere woorden:

- We hebben Katja P ingehaald :o))

- We hebben iedereen op 1 ronde gezet :0))

We hebben genoten!!!  Martine en Johan hartstikke bedankt een werelddag!!

En toen Eric. Hij stond al klaar en Chris en Karl gingen met hem de baan op. Ik denk dat Eric dit zelf nog gaat vertellen dus hier laat ik het even bij. Het enige wat ik ervan kan zeggen is dat hij enorm genoten heeft. Alle clubleden die er waren hebben een geweldige dag gehad. Lekker lunchen in de hospitality van Ten Kate en een leuke plaats om alles eens van een andere kant te bekijken. En het weer? Dat was perfect.

Chris, Karl, Ronald, Henk, Janny en Monique, heel hartelijk dank voor een onvergetelijke dag!!

Jola