|
De heren Gerrit en Erwin in Istanbul tijdens de GP 2005
Bladerunners bezoeken Moto-GP Istanbul Turkije
In het
voorjaar van 2005 doet Blade-maatje Ernie via het internet mee met
een prijsvraag,die georganiseerd is door
Arie Molenaar Motors. Als member moet je voor het GP-seizoen van start gaat, de
eindklassering per wedstrijd per rijder van het Arie Molenaar
racing-team opgeven, in dit geval dus de eindklasseringen van
Raymond Schouten (125cc) en Jakub Smrz (250cc).
Aangezien Raymond Schouten vroegtijdig het Molenaar-team had
verlaten, telde het totaal van de toen verreden wedstrijden als
eindtotaal.
Het puntentotaal dat Ernie op had gegeven bleek het dichtst de
werkelijkheid te benaderen, wat uiteindelijk resulteerde in het
behalen van de hoofdprijs.
Na een stukje motorrijden op een avond wordt Ernie bij mij thuis
door z’n vrouw opgebeld met de melding dat de geluksvogel een
weekendje Istanbul had gewonnen. Hij vertrouwde het toch niet
helemaal.
Bij zijn buurman controleerde Ernie voor de zekerheid in een oude
Moto73 of er daadwerkelijk in Turkije geracet zou worden.
De volgende ochtend, nog steeds wantrouwig, toch maar bij Arie
Molenaar geïnformeerd.
En ja hoor, het was echt waar. Geen weekendje shoppen in Istanbul
waar z’n vrouw op rekende, maar een bezoek als VIP bij de Moto-GP
van Turkije voor 2 personen was een feit.
|
MEMBERHOOFDPRIJS |
|
 |
|
Het
weekend voor 2 personen naar de Grand-Prix van Istanbul
Is gewonnen door: |
|
Erwin Broekhuysen uit Culemborg |
Het was
echt niet te geloven. Vliegreis, hotel, paddock-kaarten en
speciale gast bij het Arie Molenaar Racing-Team, per saldo alles
er op en eraan!!
De vrouw van Ernie zag het niet zitten om twee dagen op een
circuit door te brengen, dus werd ondergetekende gevraagd om mee
te gaan. Nou, ik had het weekend van 23 oktober toch niets te
doen, dus waarom niet?
22 oktober, 05.45uur, het feest gaat beginnen. Clubshirts,
stiften, fototoestel en overige hoognodige zaken in de koffer
gepakt. Ernie ophalen en dan richting Eindhoven.
Vanaf het plaatselijke vliegveld zouden we om 08.45uur met
Corendon-air naar Istanbul vliegen. Kwart voor zeven checkten we
in, en na de nodige bakjes koffie vertrokken we rond negen uur
naar Turkije.
We waren
niet de enigste in het vliegtuig die op weg waren naar de Moto-GP.
De eigenaar van Solo-Moto was samen met z’n rechterhand ook van
plan om de races te gaan bekijken. Onderweg natuurlijk gezamenlijk
over motoren en in het bijzonder de Moto-GP gediscussieerd.
De drie uur durende vlucht was snel voorbij, en voor we het in de
gaten hadden, vlogen we over “Istanbul-Park” het circuit van
Istanbul, dat dicht bij het vliegveld gelegen is.
Na een
veilige landing, visum halen en douane-kontrole ontmoeten we Wilma
met vriendin Hannie in de aankomsthal. Wilma, werkzaam bij Arie
Molenaar Motoren, had het hele gebeuren op poten gezet, en was
onze steun en toeverlaat in deze twee moeilijke dagen.
Eerst naar het hotel, of meteen naar het circuit was één van haar
eerste vragen aan ons.
Het duurde nog een half uur voor de Moto-GP zou gaan trainen, dus
het antwoord was niet moeilijk; meteen naar het circuit!! Na een
taxi-rit van ca. 15 minuten staan we op het circuit van Istanbul,
heel vervelend allemaal, zeker met een strak blauwe lucht en een
tempratuur van 20 graden.
“Istanbul-Park” is een super modern circuit, dat zagen we al
tijdens de wandeling naar de paddock, alles gloedje nieuw en zeer
goed doordacht. Op de paddock zochten we de box van het Arie
Molenaar Racing-Team op. Bij binnenkomst werden we voorgesteld en
werd er in het kort verteld wat er zich in de box allemaal
afspeelde. We hadden hier eigenlijk maar weinig interesse in,
aangezien we de eerste Moto-GP kanonnen voorbij hoorde komen voor
hun training. Dat moesten we zien. Buiten gekomen zochten we een
mooi plekje bij de pitsmuur op voor het broodnodige
fotomateriaal.
Werkelijk
een fenomenaal uitzicht op de baan en de voorbij razende coureurs,
maar helaas, met onze pas mochten we ons niet op de pitsstraat
vertonen, en werden al snel weer de box in gestuurd. Vanuit de box
de training verder bekeken en daarna snel naar het binnen-terrein
van de paddock om de felbegeerde handtekeningen te scoren. We
namen ter hoogte van de Yamaha-Gauloises en Honda-Movistar boxen
onze plaats in, en daarna was het wachten tot de coureurs naar
buiten kwamen.
Om de kleedkamers te bereiken moesten de “super helden”en de
“mindere goden” ons wel passeren, dus het kon niet mis gaan. Als
één van de eerste kwam Alex Barros naar buiten, een beetje nors
kijkend en niet helemaal lekker lopend. Des al niet te min was hij
niet te beroerd om de eerste handtekening op m’n shirt te zetten
en even voor een foto te poseren. Echt klasse !!!
Hierna
volgden Edwards, Pedrosa, Ruben Xaus en Nicky Hayden. De laatste
ging ook op de foto en z’n handtekening werd ook op het shirt
geplaatst. Hetzelfde deed Tamada, zodat er na een kwartier al drie
“Honda-tekeningen” op onze ruggen stonden. Deze categorie coureurs
nemen de tijd voor de toeschouwers en doen nog aan “klanten-binding”.
Dat kun je niet zeggen van Honda-rijders Gibernau en Biaggi !!
Met een blik op onweer en niet reagerend op onze vragen om een
handtekening cq. foto, liepen ze de wachtende mensen snel voorbij
en verdwenen naar de kleedkamers. Het drukst
was het uiteraard voor de “Rossi-box”. Om daar een handtekening te
scoren moest je van goede huize komen. Uiteindelijk dus ook niet
gelukt, maar wel de “doctor” op de gevoelige plaat vast gelegd.
Ook Marco
Melandri was wel bereid om voor de camera te poseren. Het viel me
toen pas op wat een iel ventje het eigenlijk is: twee turven hoog
maar wel even de tweede tijd trainen en uiteindelijk op zondag de
wedstrijd winnen, klasse!!
Als
Bladerunner, mochten we Chris Vermeulen natuurlijk niet overslaan.
Als nummer 2 van de WSBK en tijdelijk lid van het Camel-Honda team
was hij ook niet te beroerd om even op de foto te gaan en een
handtekening met rijders-nummer op het club-shirt te plaatsen.
Nadat alle
motor-sterren zo’n beetje naar de kleedkamers waren vertrokken
besloten wij nog even een kijkje op het dakterras te nemen.
Hiervoor was onze kaart wel geldig, en het bleek dat we vanaf deze
plek een schitterend uitzicht op de start-grid hadden.
Er volgde
na de MotoGP-training een race á la superstock. We besloten via
een tunnel onder het circuit door te lopen naar het terrein voor
de hoofdtribune. Hier waren een aantal stands ingericht en je kon
er eten cq. drinken kopen. Op zich heel gezellig opgezet, maar
hier zag je ook weer dat de motorsport in Turkije pas in de
kinderschoenen staat. Voor een trainingsdag was er maar heel
weinig belangstelling, en het gebeuren er om heen was ook minimaal
opgezet.
Afijn,
eerst maar een broodje hamburger en een pilsje tot ons genomen, en
daarna wat Rossi-shirts voor de kids aangeschaft.
Na wat
rondgekeken te hebben besloten we rond vijf uur de dames op te
gaan zoeken. Weer onder het circuit door, terug naar de paddock
welke al voor het grootste gedeelte uitgestorven was.
De GP van Turkije was aangemerkt als “overzeese GP” waardoor er
geen team-vrachtwagens met bijbehorende hospitalities op de
paddock stonden. Hierdoor ontbrak er een stuk gezelligheid, en de
coureurs verdwenen al snel naar het hotel waar ze ondergebracht
waren.
Bij de pitbox van het Molenaar Racing-Team de dames weer opgepikt
en we gingen op zoek naar een taxi. Met een servicebus werden we
bij de hoofdingang afgezet waar er voldoende taxi’s klaar stonden.
Het “Princess” hotel bevond zich in de wijk “Taksim” in Istanbul,
volgens de dames. Nou moet je weten dat er drie “Princess” hotels
in Istanbul zijn, maar de dames waren zo overtuigd van de genoemde
wijk, dat de koers in die richting werd ingeslagen.
De afstand van het circuit naar Istanbul is ca. zestig kilometer.
Na een rit van ongeveer een uur bereikte we het genoemde hotel in
de genoemde wijk. De dames keken zeer verbaasd, want dit was niet
het hotel dat geboekt was. Na veel vijven en zessen, bleek dat we
naar het “Princess” hotel in de wijk “Maslak” moesten. De
taxichauffeur informeerde bij de plaatselijke bevolking naar de
snelste route en daar gingen we weer.
De rit dwars door Istanbul, waarbij op alle manieren het overig
verkeer werd ingehaald was weer een belevenis op zich. Galatasaray
bleek die avond te voetballen, dat bleek toen we het betreffende
stadion passeerde, wat een volk was er op de been!! Uiteindelijk
arriveerde we na een rit van twee uur bij het tweede
“Princess”hotel, en gelukkig, dit bleek de juiste te zijn. Koffers
uit de achterbak gehaald, controle gepasseerd en ingecheckt.
Een hotel met vijf sterren, een schitterende entree, mooie
restaurants en een mooie tweepersoons kamer. Ach het is behelpen,
maar je moet er wat voor over hebben als je de GP wilt bezoeken!!
 |
 |
Op 15 hoog
de koffers op de kamer gebracht, en de inhoud van de minibar
getest. Heerlijk zo’n koud biertje na een inspannende dag.
Na ons wat te hebben opgefrist en het thuisfront op de hoogte van
onze belevenissen was gebracht, werden we rond half acht door
Wilma gebeld. Om acht uur zouden we met het hele team in het
“Sport-restaurant” gaan eten. Met een man of veertien genoten we
van de Turkse culinaire keuken, waarbij ook het nodige vocht
genuttigd werd. Een beetje luidruchtig was het wel in het
restaurant; ca. 25 turkse voetballiefhebbers zaten de wedstrijd
van Galatasaray op een groot scherm te volgen, waarbij het nodige
commentaar werd gegeven.
Na gezellige nagetafeld te hebben en een hoop motor-verhalen
aangehoord te hebben besloten we rond half twaalf het bed op te
zoeken. Per saldo een prachtige eerste dag meegemaakt, veel
indrukken opgedaan dus tevreden onder de dekens gekropen.
Zondagmorgen, zeven uur, de wekker loopt af.
Afgesproken was dat we om half acht zouden ontbijten zodat we rond
kwart over acht naar het circuit konden vertrekken. Na een
heerlijk ontbijt-buffet vertrokken we rond kwart over acht met een
taxi richting het circuit. Via een vrij rustige rit over de
snelweg, waarbij wel meer motoren dan op zaterdag te zien waren,
bereikten we rond negen uur de hoofdingang van het circuit. Er
reden geen servicebusjes, dus de laatste kilometer zouden we
moeten gaan lopen. Daar hadden we dus geen zin in. Het eerste de
beste voorbij komende voertuig aangehouden en in ons beste
turks-engels gevraagd of we mee konden rijden.
“Vrouwen
voorin” “Mannen achterin”
Geen
probleem volgens de beste man, maar aangezien hij met een
bestelbusje reed, gingen de vrouwen voorin en moesten de mannen
maar achterin. In de laadbak, die werkelijk geheel bezaaid lag met
gereedschappen en jerry-cans benzine cq. olie was het niet echt
een comfortabele rit. Niet zeuren, we hoefde immers niet te
lopen.
Na een rit
van ca. tien minuten rond het gehele circuit, werden we pal voor
de hoofdtribune afgezet. Snel zetten we koers richting de paddock,
aangezien de warm-up van de 125cc- klasse al was begonnen, we
wilden natuurlijk niets missen. Bij de pitbox van het Molenaar
Racing-Team was het een drukte van belang en de 250cc- fiets van
Jakub Smrz stond al warm te draaien.
Na wat
rondgekeken te hebben besloten we naar het dakterras te gaan om de
warm-up van de MotoGP te aanschouwen. Na een half uur warm-up had
Gibernau de snelste ronde gedraaid met in z’n kielzog Rossi, dat
beloofde dus wat voor de race. Nadat de warm-up voorbij was,
vertrokken we weer naar de paddock om daar weer op zoek te gaan
naar bereidwillige coureurs voor de broodnodige handtekeningen en
fotomateriaal.
Dezelfde
taferelen als op de zaterdagmiddag.
De heren
Biaggi en Gibernau hadden nergens zin in en liepen de menigte
straal voorbij.
Er waren
gelukkig nog voldoende coureurs die wel interesse toonden.
Oa. Chris
Vermeulen, Nicky Hayden, Toni Elias en Marco Melandri deelden
handtekeningen uit en gingen gewillig op de foto, klasse !!
Zelfs de
pitspoezen van het Camel-Honda team waren bereid om met ons op de
foto te gaan.
Om twaalf
uur (elf uur ned.tijd) startte de 125cc- wedstrijd, waarbij Thomas
Lüthi het kampioenschap nog niet in z’n voordeel kon beslissen.
Met een vijfde plaats kwam hij twee punten te kort om zich
wereldkampioen te mogen noemen. Aan de andere kant is het
natuurlijk wel leuk dat deze klasse pas in de laatste wedstrijd
van het wereldkampioenschap beslist gaat worden.
Kwart over
één plaatselijke tijd vond de start van de 250cc- klasse plaats.
Na een enerverende wedstrijd trok Stoner op z’n Aprillia aan het
langste eind, gevolgd door wereldkampioen Pedrosa en daarachter
teamgenoot Aoyama.
Om even
voor drieen namen de heren van de Moto-Gp hun startposities in,
waarbij het opviel dat Valentino Rossi te ver naar achteren stond
te wachten voor de start. Net op tijd had hij het in de gaten en
reed snel naar de goede startpositie toe, overgeconcentreerd ? Het
maakte allemaal niet zoveel uit, een matige start zorgde ervoor
dat Rossi pas als zevende de eerste bocht in ging.
Melandri nam het voortouw, maar werd al snel afgelost door
team-genoot Gibernau.
Maar als al zo vaak dit seizoen ging Gibernau in de vierde ronde
de fout in waardoor Marco Melandri de koppositie in de schoot
geworpen kreeg. Rossi reed een mooie inhaal race maar kon niet
voorkomen dat Melandri zijn eerste Moto-Gp overwinning binnen
haalde. Rossi werd op geringe afstand tweede en de steeds beter
rijdende Nicky Hayden nam de derde plaats voor z’n rekening.
Opvallend
was de elfde plaats van Chris op de Camel-honda, ruim voor de zeer
tegenvallende Max Biaggi, die in de achterhoede rond hobbelde.
Na afloop
van de race, onderweg naar de paddock, ging het hek naar de
pitstraat open. Die kans lieten we ons niet ontnemen, en
ongehinderd konden we de huldiging van de Moto-Gp in de pitstraat
meemaken.
Na de
huldiging liepen we via de pitstraat terug naar de pitbox van het
molenaar Racing-team. Iedereen was al druk bezig om de motoren en
benodigde spullen in te kratten.
Alle boxen
stonden open en we konden nog een paar mooie plaatjes schieten.
Na een
pilsje op het voorterrein genuttigd te hebben, besluiten we rond
vijf uur een taxi op te gaan zoeken. Dezelfde chauffeur stond ons
al bij de hoofdingang op te wachten zodat we rond half zes weer
naar het hotel vertrokken.
Nu in één
keer via een drukke snelweg naar het juiste hotel gereden. Half
zeven waren we op de plek van bestemming, en zochten onze kamers
op om even op adem te komen. Half negen in het restaurant op de
begane grond gegeten en daarna weer gezellig nagetafeld. Hier
hoorde we voor het eerst dat Chris voor 99% volgend seizoen op een
GSVR deel gaat nemen aan de Moto-Gp.
Rond elf
uur zoeken we de kamers op en aangezien we om drie uur op moeten
staan bereiden we ons voor op een korte nachtrust. Onder het genot
van een biertje en een rood wijntje laten we gezamenlijk de dag
nog eens passeren, wat een ervaringen zeg !! Dan toch maar
proberen te slapen.
Op
maandagmorgen loopt de wekker om drie uur plaatselijke tijd af. Na
de spullen gepakt te hebben checken we om half vier uit, en pakken
een taxi naar het vliegveld, waar we om kwart over vier aankomen.
Het inchecken duurt een half uur, waarna we door de douane gaan en
een bakkie koffie gaan drinken.
Om kwart
over vijf gaan we aan boord van het al gereed staande vliegtuig en
maken ons op voor de terugvlucht. Tijdens de vlucht proberen we
nog wat bij te slapen, maar dat lukt niet echt. Na een
voorspoedige vlucht maken we om kwart over acht (Nederlandse tijd)
weer kontakt met de Hollandse grond. Twee dagen eerder stonden we
hier ook, maar de tijd is omgevlogen. We nemen afscheid van onze
vrouwelijke begeleiders en proberen tijdens regenachtig weer en
een vast-staande A2 Culemborg te bereiken.
Hierbij
willen wij nogmaals Arie Molenaar Motors hartelijk bedanken dat we
van deze mogelijkheid gebruik konden en mochten maken.
Speciale
dank aan Wilma en Hannie, die alles in het werk hebben gesteld om
deze twee dagen onvergetelijk te maken.
Erwin
Broekhuysen (Ernie)
& Gerrit Cnossen (Paparossi)
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 Pedrosa |
 Vermeulen |
 |
 |
 Edwards |
 Tamada |
 Barros |
 Gib |
 Hayden |
 |
 Melandri |
 |
 |
Rossi |
 |
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
|
|
